Klanttevredenheid
9
terug naar het overzicht

Interview met Maurice Hermans



‘ALTIJD ZAL IK VAN JE HOUDEN’

Tekst: Saskia Smith

Maurice Hermans, zoon van cabaretier Toon Hermans, brengt met de voorstelling Zo’n Tooneen lieve, intieme hommage aan zijn vader. 

Als Maurice het podium opkomt zie je meteen de genen van zijn vader; zelfde oogopslag, zelfde guitige blik. De zoon staat nu alleen op het podium. Maurice vertelt persoonlijke verhalen over zijn vader, cabaretier Toon Hermans, en zingt onbekende liedjes van Toon die hij na de dood van zijn vrouw Rietje, Maurice ’s moeder, heeft geschreven. ‘Maar’, zegt Maurice, ‘De show is geen Toon-imitatie. Ik ben niet mijn vader, ik vertel verhalen over hem. En ik zing zijn liedjes, lees sommige van zijn gedichtjes, maar ook mijn eigen gedichten die ik regelmatig publiceer op mijn Facebook pagina. Aan sommige liedjes, waag ik me niet. Die laat ik door anderen zingen. Ik ga ook niet zijn grappen nadoen, maar vertel wel verhalen waar je om kunt glimlachen.’

Het is bijzonder, een voorstelling maken over je beroemde vader. Die heel Nederland heeft gekend. Maar voor Maurice was het niet of hij dit zou doen, maar wanneer. ‘Het kan nu, 15 jaar geleden had ik dit niet gedurfd. De dood van mijn vader was toen nog te dichtbij, ik was te emotioneel. Nu voelt het als een enorm eerbetoon aan hem. Vlak voor mijn vader stierf zei hij: ‘Als je ooit iets gaat doen – en hij doelde op een voorstelling zoals ik die nu in het theater breng, ga dan schrijven, gooi een derde weg en ga met de rest weer verder. Totdat je een heel mooie, gepolijste kern overhoudt.’ 
Dat ben ik gaan doen. Alle gedachten die ik over hem had, dingen die ik wilde vertellen, verhalen die in mijn hoofd zaten, ik ben het allemaal gaan opschrijven. Dat werd een boek en het boek werd een script.’ Mijn boek verscheen twee jaar gelden met dezelfde titel als mijn voorstelling: ALTIJD ZAL IK VAN je houden…NAAR HET GELIJKNAMIGE LIED, DAT WIJ SAMEN ZONGEN AAN HET EINDE VAN ZIJN Onemanshow in 1990, vlak voor het overlijden van Rietje in 1990.

De reacties op de voorstelling zijn hartverwarmend. Het is even terug naar de tijd van toen. Of de tijd van Toon. ‘Mijn vader was een genie op het gebied van het gewone lied. Simpel misschien wel, zonder poespas. En met humor, want dat hoorde bij hem.’ 

Op het toneel is de aanwezigheid van Toon voelbaar. ‘Hij is erbij, zo voelt dat. Hij zit op mijn schouder en kijkt mee. Elke avond. En daar ben ik blij mee. Hij steunt me, maar corrigeert me ook. 
Ik heb het vak van mijn vader in de praktijk geleerd, dat hij me in gedachten bijstuurt vind ik een heel fijn idee.’

Zijn vader had het geweldig gevonden, deze hommage van zijn zoon. ‘In 1974 maakte ik mijn debuut op het podium bij mijn vader, met de scene de rode doos en de Noormannenhelm. Hij was enorm trots op me. En een betere leermeester had ik me niet kunnen wensen. Toon zou me ook niet die kant op hebben gestuurd als hij wist dat ik het niet kon. Hij had een enorm vertrouwen in me.’ 
Voelt het niet als in de schaduw staan van zijn vader? ‘Ik sta zeker in zijn schaduw, maar het is daar goed toeven. Het is er warm, daar schijnt de zon. We hadden een heel bijzondere, sterke band. We hadden aan de ene kant een zakelijke band van werknemer en werkgever, en aan de andere kant een heel warme vader- en zoonband. Hij kon op zakelijk gebied streng zijn. Deed ik het niet goed dan liet hij me dat weten, dan kreeg ik gewoon op mijn lazer. Maar als vader was hij warm, lief, betrokken. Na de voorstelling reden we altijd samen terug naar huis. In de auto luisterden we zijn show terug die we hadden opgenomen met een cassettebandje. Mijn vader wilde altijd het beste uit zichzelf halen en wilde daarom weten wat ging goed, wat niet? Die momenten zijn me heel dierbaar, wij samen in de stilte van de auto, in het donker van de nacht. Dat was heel intiem, heel dichtbij.’
Dichtbij is ook de kern van deze voorstelling, het publiek is dicht bij Toon,  Maurice is dicht bij zijn vader. ‘Ik zing zijn liedjes, mijn vader voelt op zo’n moment heel dichtbij. Ik mis hem nog elke dag, dat ik nu elke avond over hem praat maakte het op een of andere manier acceptabel. Als ik over mijn moeder praat dan gebeurt er meer met me, dan ben ik zo in tranen. Dat komt ook omdat mijn moeder privé was, ik had haar voor mij alleen. Mijn vader moest ik met iedereen delen. Mensen zeiden, en zeggen, vaak: ‘Toon is van ons’. Met deze voorstelling is hij nu ook een beetje van mij.’


In deze voorstelling word ik afwisselend met mijn collega’s Math Dirks, Dyanne Sleijpen, Sanne Verboom, Wendy Hoogendijk en Marco de Kramer begeleid door pianist/toetsenist Harrie Herfst.
Alle beroemde liedjes van Toon zullen hun weg wel vinden in deze voorstelling. 

U hoort o.a.:
 
- Dit is een plek om lief te hebben
- Als een ballon, ’n ballon, ’n ballonnetje
- De appels op de tafelsprei
- De Carnaval hits van Toon (Mien waar is m’n feestneus – Kiele, kiele, kiele – Vogeltje wat zing je vroeg e.a.)
- Meisjes medley: Rosie, Oh Carolien, Tango Truus e.a.
- Liedje van Rietje
- Toon Medley (o.a. Vader gaat op stap – Kuieren – Mediterrannee – de Tango van het blote kontje – Pijpenstelen – Sien laat es Sien –
- Lente Me
- Als de liefde niet bestond
- Vierentwintig rozen
- Moe
- Café Biljart
- Engel Gabriel
- Altijd zal ik van je houden
Blijf op de hoogte Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Viking Entertainment en ontvang alle updates!
Meer informatie nodig of direct boeken bel: 0413-296095